شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥١ - رد كردن معشوقه عذر عاشق را و تلبيس او را در روى او ماليدن

در جوابش بر گشاد آن يار لب‌

كز سوى ما روز سوى توست شب‌

حيله‌هاى تيره اندر داورى‌

پيش بينايان چرا مى‌آورى‌

هر چه در دل دارى از مكر و رموز

پيش ما رسواست و پيدا همچو روز

گر بپوشيمش ز بنده پرورى‌

تو چرا بى‌رويى از حد مى‌برى‌

از پدر آموز كآدم در گناه‌

خوش فرود آمد به سوى پايگاه‌

چون بديد آن عالم الاسرار را

بر دو پا استاد استغفار را

بر سر خاكستر انده نشست‌

از بهانه شاخ تا شاخى نجست‌

رَبَّنا إِنَّا ظَلَمنَا گفت و بس‌

چون كه جانداران بديد از پيش و پس‌

ديد جانداران پنهان همچو جان‌

دور باش هر يكى تا آسمان‌

كه هلا پيش سليمان مور باش‌

تا بنشكافد تو را اين دور باش‌

جز مقام راستى يك دم مه ايست‌

هيچ لالا مرد را چون چشم نيست‌

اين است جفا كه زود بگذشتى‌

از بى‌رويى چو روى ما ديدى‌