شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٠١ - قصه صوفى كه در ميان گلستان سر به زانو مراقب بود يارانش گفتند سر بر آور تفرج كن بر گلستان و رياحين و مرغان و آثار رحمة الله تعالى

صوفيى در باغ از بهر گشاد

صوفيانه روى بر زانو نهاد

پس فرو رفت او به خود اندر نُغُول‌

شد ملول از صورتِ خوابش فُضول‌

كه چه خُسپى آخر اندر رَز نگر

اين درختان بين و آثار و خُضَر

أمرِ حق بشنو كه گفته است انظُروا

سوى اين آثار رحمت آر رو

گفت آثارش دل است اى بو الهوس‌

آن برون آثارِ آثار است و بس‌

باغ‌ها و سبزه‌ها در عين جان‌

بر برون عكسش چو در آبِ روان‌

آن خيال باغ باشد اندر آب‌

كه كند از لطفِ آب آن اضطراب‌

باغ‌ها و ميوه‌ها اندر دل است‌

عكس لطفِ آن بر اين آب و گِل است‌

گر نبودى عكس آن سَروِ سرور

پس نخواندى ايزدش دارُ الغُرور

اين غرور آن است يعنى اين خيال‌

هست از عكس دل و جانِ رجال‌

جمله مغروران بر اين عكس آمده‌

بر گمانى كين بود جنَّت‌كده‌

مى‌گريزند از اصول باغ‌ها

بر خيالى مى‌كنند آن لاغ‌ها

چون كه خواب غفلت آيدشان به سر

راست بينند و چه سود است آن نظر

بس به گورستان غريو افتاد و آه‌

تا قيامت زين غلط وا حَسرَتاه‌

اى خنك آن را كه پيش از مرگ مرد

يعنى او از اصل اين رَز بوى بُرد