شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٧٢ - بقيه عمارت كردن سليمان

كعبه را كه هر دمى عزّى فزود

آن ز اخلاصات ابراهيم بود

فضل آن مسجد ز خاك و سنگ نيست‌

ليك در بنّاش حرص و جنگ نيست‌

نه كُتُبشَان مثل كُتبِ ديگران‌

نى مساجدشان نى كسب و خان و مان‌

نه ادبشان نه غضبشان نه نَكال‌

نه نُعاس و نه قياس و نه مَقال‌

هر يكيشان را يكى فرّى دگر

مرغ جانشان طاير از پرّى دگر

دل همى‌لرزد ز ذكر حالشان‌

قبله افعال ما افعالشان‌

مرغشان را بيضه‌ها زرين بُدست‌

نيم شب جانشان سحرگه بين شده است‌

هر چه گويم من به جان نيكوى قوم‌

نقص گفتم گشته ناقص گوى قوم‌

مسجد اقصى بسازيد اى كرام‌

كه سليمان باز آمد وَ السَّلام‌

ور از اين ديوان و پريان سر كشند

جمله را أملاك در چنبر كشند

ديو يك دم كژ رود از مكر و زرق‌

تازيانه آيدش بر سر چو برق‌

چون سليمان شو! كه تا ديوان تو

سنگ بُرّند از پى ايوان تو

چون سليمان باش بى‌وسواس و ريو

تا تو را فرمان برد جنّى و ديو

خاتم تو اين دل است و هوش دار

تا نگردد ديو را خاتم شكار

پس سليمانى كند بر تو مدام‌

ديو با خاتم، حذر كن و السّلام‌

آن سليمانى دلا منسوخ نيست‌

در سر و سِرّت سليمانى كنى است‌

ديو هم وقتى سليمانى كند

ليك هر جولاهه اطلس كى تند

دست جُنباند چو دست او و ليك‌

در ميان هر دوشان فرقى است نيك‌