شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٠٦ - قصه رستن خروب در گوشه مسجد اقصى و غمگين شدن سليمان

١٤٨٩/ ١ سرخ رو: كنايت از سرافزار، و در آن تلميحى است بدان كه آفرينش ابليس از آتش است و آتش سرخ است.

رَبِّ بِما أغوَيتَنِى:

١٤٨٨/ ١ تا نگردى جَبرى: از داستان ابليس عبرت بگير و جبر را بهانه مكن.

دامن كشيدن: شادمانه و متكبرانه ادامه دادن.

مُكرَه: ناخواه، ناپسند. (اگر در گناه كردن اختيارى ندارى و تو را بنا خواه بدان وا مى‌دارند پس خوشى تو در آن براى چيست.) گم ره: راهى كه آشكار نيست به كجا مى‌رسد.

بيست مرده جنگ كردن: كنايت از سخت حريص و پايدار بودن.

٣٠٧١/ ٥ هيچ كس: ناچيز. بى‌ارزش.

(منطق الطير عطار، ص ٧٩) بى‌ره: بى‌راه. كه به اراده خود نمى‌رود. كه نمى‌داند چه مى‌كند.

زيركى ...: به خرد خود بسنده كردن. چون شناگرى در درياست كه ناآشنا را غرقه مى‌سازد.

سَبَاحى: شناورى.

جَيحُون: نام رودخانه معروف، ليكن در اينجا در معنى مطلق «رود» به كار رفته است.

هفت دريا: نگاه كنيد به: ذيل بيت ١٦٠٤/ ٢.

سخن از «خرّوب» يا «خرنوب» بود و رستن آن در مسجد اقصى، و اعلام سليمان بدان كه زندگانى او پايان يافته است. در اين بيت‌ها «دل» به «مسجد اقصى» و «يار بد» يا