شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٩٨ - لابه كردن قبطى سبطى را كه يك سبوبه نيت خويش از نيل پر كن و بر لب من نه تا بخورم به حق دوستى و برادرى كه سبو كه شما سبطيان بهر خود پر مىكنيد از نيل، آب صاف است و سبو كه ما قبطيان پر مىكنيم خون صاف است

كوه در سوراخ سوزن كى رود

جز مگر كآن رشته يكتا شود[١]

كوه را كَه كن به استغفار و خوش‌

جام مغفوران بگير و خوش بكش‌

تو بدين تزوير چون نوشى از آن؟

چون حرامش كرد حق بر كافران‌

خالق تزوير تزوير تو را

كى خرد اى مُفتَرِىِّ مُفتَرا

آل موسى شو كه حيلت سود نيست‌

حيله‌ات باد تهى پيمودنى است‌

زَهره دارد آب كز امر صمد

گردد او با كافران آبى كند

يا تو پندارى كه تو نان مى‌خورى‌

زهر مار و كاهش جان مى‌خورى‌

نان كجا اصلاح آن جانى كند

كو دل از فرمان جانان بر كَند

يا تو پندارى كه حرف مثنوى‌

چون بخوانى رايگانش بشنوى‌

يا كلام حكمت و سرِّ نهان‌

اندر آيد زَغبَه در گوش و دهان‌

اندر آيد ليك چون افسانه‌ها

پوست بنمايد نه مغز دانه‌ها

در سر و رو در كشيده چادرى‌

رو نهان كره ز چشمت دلبرى‌

شاه نامه يا كليله پيش تو

همچنان باشد كه قرآن از عُتُو

فرق آن گه باشد از حقّ و مجاز

كه كند كُحل عنايت چشم باز

ور نه پُشك و مُشك پيش اخشمى‌

هر دو يكسان است چون نبود شَمى‌

خويشتن مشغول كردن از ملال‌

باشدش قصد از كلامِ ذُو الجلال‌

كآتش وسواس را و غصّه را

ز آن سخن بنشاند و سازد دوا

بهر اين مقدار آتش شاندن‌

آب پاك و بول يكسان شد به فن‌

آتش وسواس را اين بول و آب‌

هر دو بنشانند همچون وقت خواب‌