شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤١٦ - جواب دهرى كه منكر الوهيت است و عالم را قديم مىگويد

ب ٢٨٧٩- ٢٨٦٨ زرد رو: كنايت از مردود. نامعقول.

مُخبر: خبر دهنده. كنايت از خطيب و مدح گويندگان رسول ٦.

روى دينار و درم: سكه‌ها كه به نام پادشاهان زدند و رايج نماند. اما نشانه پيمبرى محمد ٦ جاودانه است.

مستقر: روز رستاخيز.

١٢٠٤/ ٣ صد زبان: قرآن كريم كه هر كس از آيه‌هاى آن به اندازه فهم خود بهره مى‌گيرد.

امُّ الكِتاب: يكى از نام‌هاى قرآن كريم (رعد: ٣٩، زخرف: ٤).

دزديدن يا فزودن: اشارت است به قرآن كريم: إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ. (حجر، ٩)

١١٩٨/ ٣ وطن: كنايت از جاى زندگى. (جز اين جهان جهان ديگرى نمى‌بينم.) كامِن: نهان، پوشيده.

مقايسه اى است ميان قدرت‌هاى ظاهرى و قدرتى كه از جانب خداست، قدرت الهى پايدار است و آثار آن در روزگار آشكار. نام رسول را در مناره‌ها مى‌برند و به رسالت او گواهى مى‌دهند. نام پيمبران ديگر نيز زبان‌زد همگان است و كتابشان ورد مردمان. اما