شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٣٦ - نصيحت دنيا اهل دنيا را به زبان حال و بىوفايى خود را نمودن به وفا طمع دارندگان از او

گفت بنمودم دغل ليكن تو را

از نصيحت باز گفتم ماجرا

همچنين دنيا اگر چه خوش شكفت‌

بانگ زد هم بى‌وفايى خويش گفت‌

اندر اين كَون و فساد اى اوستاد

آن دغل كَون و نصيحت آن فساد

كَون مى‌گويد بيا من خوش پيَم‌

و آن فسادش گفته رو من لاشى‌ام‌

اى ز خوبىِّ بهاران لب گزان‌

بنگر آن سردى و زردىِّ خزان‌

روز ديدى طلعت خورشيد خوب‌

مرگ او را ياد كن وقت غروب‌

بدر را ديدى بر اين خوش چار طاق‌

حسرتش را هم ببين اندر مُحاق‌

كودكى از حُسن شد مولاى خلق‌

بعد فردا شد خَرِف رسواى خلق‌

گر تن سيمين تنان كردت شكار

بعد پيرى بين تنى چون پنبه زار

اى بديده لوت‌هاى چرب، خيز

فضله‌ى آن را ببين در آب ريز

مر خبث را گو كه آن خوبيت كو

بر طبق آن ذوق و آن نغزى و بو

گويد او آن دانه بُد من دام آن‌

چون شدى تو صيد، شد دانه نهان‌

بس أنامِل رشك استادان شده‌

در صناعت عاقبت لرزان شده‌

نرگس چشم خمار همچو جان‌

آخر اعمش بين و آب از وى چكان‌

حيدرى كاندر صف شيران رود

آخر او مغلوب موشى مى‌شود

طبع تيز دور بين مُحتَرِف‌

چون خر پيرش ببين آخر خرف‌

زلف جَعدِ مشكبار عقل بر

آخرا چون دمّ زشت خنگ خر

خوش ببين كَونش ز اوّل با گشاد

و آخر آن رسواييش بين و فساد

ز آن كه او بنمود پيدا دام را

پيش تو بر كند سبلت خام را

پس مگو دنيا به تزويرم فريفت‌

ور نه عقل من ز دامش مى‌گريخت‌