شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥١٤ - باقى قصه موسى

كآمدش پيغام از وحى مهم‌

كه كژى بگذار اكنون فَاستَقِم‌

اين درخت تن عصاى موسى است‌

كامرش آمد كه بيندازش ز دست‌

تا ببينى خير او و شرّ او

بعد از آن بر گير او را ز امر هو

پيش از افكندن نبود او غير چوب‌

چون به امرش بر گرفتى گشت خوب‌

اوّل او بد برگ افشان بَرّه را

گشت معجز آن گروه غرّه را

گشت حاكم بر سر فرعونيان‌

آبشان خون كرد و كف بر سر زنان‌

از مزارع شان بر آمد قحط و مرگ‌

از ملخ‌هايى كه مى‌خوردند برگ‌

تا بر آمد بى‌خود از موسى دعا

چون نظر افتادش اندر مُنتها

كين همه اعجاز و كوشيدن چراست‌

چون نخواهند اين جماعت گشت راست‌

امر آمد كه اتّباع نوح كن‌

ترك پايان بينى مشروح كن‌

ز آن تغافل كن چو داعىِّ رهى‌[١]

امر بَلِّغ هست نبود آن تهى‌

كمترين حكمت، كزين الحاحِ تو

جلوه گردد آن لجاج و آن عُتُو

تا كه ره بنمودن و اضلال حق‌

فاش گردد بر همه اهل و فرق‌

چون كه مقصود از وجود اظهار بود

بايدش از پند و اغوا آزمود

ديو الحاح غوايت مى‌كند

شيخ الحاح هدايت مى‌كند

چون پياپى گشت آن امر شُجون‌

نيل مى‌آمد سراسر جمله خون‌

تا به نفس خويش فرعون آمدش‌

لابه مى‌كردش دو تا گشته قدش‌

كآنچه ما كرديم اى سلطان مكن‌

نيست ما را روى ايراد سخن‌

پاره پاره گردمت فرمان پذير

من به عزّت خوگرم سختم مگير