شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧ - ديباچه دفتر چهارم

با تو ما چون رز به تابستان خوشيم‌

حكم دارى هين بكش تا مى‌كشيم‌

خوش بكش اين كاروان را تا به حج‌

اى امير صبر مفتاح الفرج‌

حج زيارت كردن خانه بود

حج ربّ البيت مردانه بود

ز آن ضيا گفتم حسام الدّين تو را

كه تو خورشيدى و اين دو وصف‌ها

كين حسام و اين ضيا يكيست هين‌

تيغ خورشيد از ضيا باشد يقين‌

نور از آن ماه باشد وين ضيا

آن خورشيد اين فرو خوان از نبا

شمس را قرآن ضيا خواند اى پدر

و آن قمر را نور خواند اين را نگر

شمس چون عالى تر آمد خود ز ماه‌

پس ضيا از نور افزون دان به جاه‌

بس كس اندر نور مه منهج نديد

چون بر آمد آفتاب آن شد پديد

آفتاب اعواض را كامل نمود

لاجرم بازارها در روز بود

تا كه قلب و نقد نيك آيد پديد

تا بود از غبن و از حيله بعيد

تا كه نورش كامل آمد در زمين‌

تاجران را رحمة للعالمين‌

ليك بر قلاب مبغوض است و سخت‌

ز آنك از او شد كاسد او را نقد و رخت‌

پس عدو جان صرّاف است قلب‌

دشمن درويش كه بود غير كلب؟

گفت اى نور حق و دفع حرج‌

معنى «الصبر مفتاح الفرج»