شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٩ - ديباچه دفتر چهارم

سگ هماره حمله بر مسكين كند

تا تواند زخم بر مسكين زند

انبيا با دشمنان بر مى‌تنند

پس ملايك ربّ سلّم مى‌زنند

كين چراغى را كه هست او نور كار

از پف و دم‌هاى دزدان دور دار

دزد و قلّاب است خصم نور بس‌

زين دو اى فريادرس فرياد رس‌

روشنى بر دفتر چارم بريز

كآفتاب از چرخ چارم كرد خيز

هين ز چارم نور ده خورشيد وار

تا بتابد بر بلاد و بر ديار

هر كش افسانه بخواند افسانه است‌

و آن كه ديدش نقد خود مردانه است‌

آب نيل است و به قبطى خون نمود

قوم موسى را نه خون بد آب بود

دشمن اين حرف اين دم در نظر

شد ممثّل سر نگون اندر سَقَر

اى ضياء الحق تو ديدى حال او

حق نمودت پاسخ افعال او

ديده غيبت چو غيب است اوستاد

كم مبادا زين جهان اين ديد و داد

اين حكايت را كه نقد وقت ماست‌

گر تمامش مى‌كنى اينجا رواست‌

ناكسان را ترك كن بهر كسان‌

قصّه را پايان بر و مخلص رسان‌

اين حكايت گر نشد آن جا تمام‌

چارمين جلد است آرش در نظام‌

گرد خود چون كرم پيله بر متن‌

بهر خود چه مى‌كنى اندازه كن‌