شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٣ - تمامى حكايت آن عاشق كه از عسس گريخت در باغى مجهول، خود معشوق را در باغ يافت و عسس را از شادى دعاى خير مىكرد و مىگفت كه عسى أن تكرهوا شيئا و هو خير لكم

پس قرين مى‌كرد از ذوق آن نفس‌

با ثناى حق دعاى آن عسس‌

كه زيان كردم عسس را از گريز

بيست چندان سيم و زر بر وى بريز

از عوانى مر و را آزاد كن‌

آن چنان كه شادم او را شاد كن‌

سعد دارش اين جهان و آن جهان‌

از عوانىّ و سگى‌اش وا رهان‌

گر چه خوى آن عوان هست اى خدا

كه هماره خلق را خواهد بلا

گر خبر آيد كه شه جرمى نهاد

بر مسلمانان، شود او زفت و شاد

ور خبر آيد كه شه رحمت نمود

از مسلمانان فكند آن را به جود

ماتمى در جان او افتد از آن‌

صد چنين ادبارها دارد عوان‌

او عوان را در دعا در مى‌كشيد

كز عوان او را چنان راحت رسيد

بر همه زهر و بر او ترياق بود

آن عوان پيوند آن مشتاق بود

پس بد مطلق نباشد در جهان‌

بد به نسبت باشد اين را هم بدان‌

در زمانه هيچ زهر و قند نيست‌

كه يكى را پا دگر را بند نيست‌

مر يكى را پا دگر را پاى بند

مر يكى را زهر و بر ديگر چو قند

زهر مار آن مار را باشد حيات‌

نسبتش با آدمى باشد ممات‌

خلق آبى را بود دريا چو باغ‌

خلق خاكى را بود آن مرگ و داغ‌

همچنين بر مى‌شمر اى مرد كار

نسبت اين از يكى كس تا هزار