شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٢ - تمامى حكايت آن عاشق كه از عسس گريخت در باغى مجهول، خود معشوق را در باغ يافت و عسس را از شادى دعاى خير مىكرد و مىگفت كه عسى أن تكرهوا شيئا و هو خير لكم

ب ٥١- ٤٦ لب آلودن: كنايت از بهره اندك دادن. و در اينجا مقصود پديد شدن شوق است در دل كه منشأ طلب است.

آسيب: كنايت از شوق ديدار.

كابين: مهر زنان. كابين آوردن: در اين بيت كنايت از اخلاص و مجاهدت در پى مقصود. تنيدن: كوشيدن.

راجى: اميدوار.

آيس: نوميد.

بر: ميوه.

در پرست: كنايت از اميدوار و انتظار برنده.

آتش پا: بى‌قرار، ناشكيب.

آفريدگان به اميد زنده‌اند، اميد رسيدن به چيزى كه بدان دل بسته‌اند. مى‌كوشند تا بدان برسند:

٤٤٥٣/ ٣ و چون در راه مقصود گام نهادند، خواهند دانست كه كار بدان آسانى كه مى‌پنداشتند نيست. مجاهدت بايد و تحمل رنج «كه عشق آسان نمود اوّل ولى افتاد مشكل‌ها.» آنان كه طالب حق و حقيقت‌اند از پاى نمى‌نشينند. اگر در به روى آنان ببندند بر در مى‌مانند. امّا بود كه لطف حق تعالى يكى را دست گيرد و نادانسته به مقصود رساند چنان كه در بيت‌هاى بعد مى‌بينيم.