شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٩٧ - امير كردن رسول

كودكان گر چه به يك مكتب درند

در سَبَق هر يك ز يك بالاترند

مشرقىّ و مغربى را حِسّ‌هاست‌

منصب ديدار، حسِّ چشم راست‌

صد هزاران گوش‌ها گر صف زنند

جمله محتاجان چشم روشن‌اند

باز صفِّ گوش‌ها را منصبى‌

در سماع جان و اخبار و نُبِى‌

صد هزاران چشم را آن راه نيست‌

هيچ چشمى از سماع آگاه نيست‌

همچنين هر حسّ يك يك مى‌شمر

هر يكى معزول از آن كارِ دگر

پنج حس ظاهر و پنج اندرون‌

ده صف‌اند اندر قِيامُ الصَّافون‌

هر كسى كو از صف دين سركش است‌

مى‌رود سوى صفى كآن واپس است‌

تو ز گفتارِ تَعَالَوا كم مكن‌

كيمياى بس شگرف است اين سخن‌

گر مسى گردد ز گفتارت نفير

كيميا را هيچ از وى وا مگير

اين زمان گر بست نفس ساحرش‌

گفتِ تو سودش كند در آخرش‌

قل تَعَالَوا قُل تَعَالَوا اى غلام‌

هين كه إنَّ اللَّهَ يَدعُو لِلسّلام‌

خواجه باز آ از منىّ و از سرى‌

سرورى جو كم طلب كن سرورى‌

پنج حسّى از برون مَيسور او

پنج حسّى از درون مأمور او