شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٨٥ - باز آمدن آن شاعر بعد چند سال به اميد همان صله و هزار دينار فرمودن بر قاعده خويش، و گفتن وزير نو هم حسن نام، شاه را كه اين سخت بسيار است و ما را خرجهاست و خزينه خالى است و من او را به ده يك آن خشنود كنم

انتظارم كُشت بارى گو برو

تا رهد اين جان مسكين از گرو

بعد از آنش داد ربع عشر آن‌

ماند شاعر اندر انديشه گران‌

كآن چنان نقد و چنان بسيار بود

اين كه دير اشكُفت دسته خار بود

پس بگفتندش كه آن دستورِ راد

رفت از دنيا خدا مزدت دهاد

كه مضاعف زو همى‌شد آن عطا

كم همى‌افتاد بخشش را خطا

اين زمان او رفت و احسان را ببرد

او نمرد الحق بلى احسان بمرد

رفت از ما صاحب راد و رشيد

صاحبِ سلّاخِ درويشان رسيد

رو بگير اين را وز اينجا شب گريز

تا نگيرد با تو اين صاحب ستيز

ما به صد حيلت از او اين هديه را

بستديم اى بى‌خبر از جهد ما

رو به ايشان كرد و گفت اى مشفقان‌

از كجا آمد بگوييد اين عوان‌

چيست نام اين وزير جامه كن‌

قوم گفتندش كه نامش هم حسن‌

گفت يا رب نام آن و نام اين‌

چون يكى آمد؟ دريغ اى ربّ دين‌

آن حسن نامى كه از يك كلك او

صد وزير و صاحب آيد جود خو

اين حسن كز ريش زشت اين حسن‌

مى‌توان بافيد اى جان صد رسن‌

بر چنين صاحب چو شه اصغا كند

شاه و ملكش را ابد رسوا كند