شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٨٦ - رقعه ديگر نوشتن آن غلام پيش شاه چون جواب آن رقعه اول نيافت

نامه ديگر نوشت آن بد گمان‌

پر ز تشنيع و نفير و پُر فغان‌

كه يكى رقعه نبشتم پيش شه‌

اى عجب آن جا رسيد و يافت ره‌

آن دگر را خواند هم آن خوب خَد

هم نداد او را جواب و تن بزد

خشك مى‌آورد او را شهريار

او مكرّر كرد رقعه پنج بار

گفت حاجب آخر او بنده شماست‌

گر جوابش بر نويسى هم رواست‌

از شهىِّ تو چه كم گردد اگر

بر غلام و بنده اندازى نظر

گفت اين سهل است اما احمق است‌

مرد احمق زشت و مردود حق است‌

گر چه آمرزم گناه و زَلَّتش‌

هم كند بر من سرايت عِلّتش‌

صد كس از گرگين همه گرگين شوند

خاصه اين گرِّ خبيث ناپسند

گرّ كم عقلى مبادا گير را

شوم او بى‌آب دارد ابر را

نَم نبارد ابر از شومىِّ او

شهر شد ويرانه از بومىِّ او

از گر آن احمقان طوفان نوح‌

كرد ويران عالمى را در فُضوح‌

چون خيره شد زين مى سرم‌

خامش كنم خشك آورم‌

لطف و كرم را نشمرم‌

كان در نيايد در عدد