شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٨٧ - رقعه ديگر نوشتن آن غلام پيش شاه چون جواب آن رقعه اول نيافت

گفت پيغمبر كه احمق هر كه هست‌

او عدُوّ ماست و غول ره زن است‌

هر كه او عاقل بود او جان ماست‌

روح او و ريح او رَيحان ماست‌

عقل دشنامم دهد من راضيم‌

ز آن كه فيضى دارد از فَيّاضيم‌

نبود آن دشنام او بى‌فائده‌

نبود آن مهمانيش بى‌مائده‌

احمق ار حلوا نهد اندر لبم‌

من از آن حلواى او اندر تبم‌

اين يقين دان گر لطيف و روشنى‌

نيست بوسه كون خر را چاشنى‌

سبلتت گنده كند بى‌فائده‌

جامه از ديگش سيه بى‌مائده‌

مائده عقل است نى نان و شوِى‌

نور عقل است اى پسر جان را غِذى‌

نيست غير نور، آدم را خورش‌

از جزِ آن جان نيابد پرورش‌

زين خورش‌ها اندك اندك باز بُر

كين غذاى خر بود نه آنِ حُرّ

تا غذاى اصل را قابل شوى‌

لقمه‌هاى نور را آكل شوى‌

عكس آن نور است كين نان نان شده است‌

فيض آن جان است كين جان جان شده است‌

چون خورى يك بار از مأكولِ نور

خاك ريزى بر سر نان و تنور

عقل دو عقل است اول مَكسَبى‌

كه در آموزى چو در مكتب صبى‌

از كتاب و اوستاد و فكر و ذكر

از معانى وز علوم خوب و بكر

عقل تو افزون شود بر ديگران‌

ليك تو باشى ز حفظ آن گران‌

لوحِ حافظ باشى اندر دور و گشت‌

لوح محفوظ اوست كو زين در گذشت‌