شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٩١ - قصه آن زن كه طفل او بر سر ناودان غيژيد و خطر افتادن بود و از على كرم الله وجهه چاره جست

ز آن بود جنس بشر پيغمبران‌

تا به جنسيَّت رهند از ناودان‌

پس بشر فرمود خود را مِثلُكُم‌

تا به جنس آييد و كم گرديد گُم‌

ز آن كه جنسيّت عجايب جاذبى است‌

جاذبش جنس است هر جا طالبى است‌

عيسى و ادريس بر گردون شدند

با ملايك چون كه هم جنس آمدند

باز آن هاروت و ماروت از بلند

جنس تن بودند ز آن زير آمدند

كافران هم جنسِ شيطان آمده‌

جانشان شاگرد شيطانان شده‌

صد هزاران خوى بد آموخته‌

ديده‌هاىِ عقل و دل بر دوخته‌

كمترين خوشان به زشتى آن حسد

آن حسد كه گردن ابليس زد

ز آن سگان آموخته حقد و حسد

كه نخواهد خلق را ملكِ ابد

هر كه را ديد او كمال از چپّ و راست‌

از حسد قولنجش آمد درد خاست‌

ز آن كه هر بد بختِ خرمن سوخته‌

مى‌نخواهد شمعِ كس افروخته‌

هين كمالى دست آور تا تو هم‌

از كمال ديگران نفتى به غم‌

از خدا مى‌خواه دفع اين حسد

تا خدايت وارهاند از جسد

مر تو را مشغوليى بخشد درون‌

كه نپردازى از آن سوىِ برون‌

جرعه مى را خدا آن مى‌دهد

كه بدو، مست از دو عالم مى‌رهد