شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٩٢ - در آمدن سليمان

هر صباحى چون سليمان آمدى‌

خاضع اندر مسجد اقصى شدى‌

نو گياهى رُسته ديدى اندر او

پس بگفتى نام و نفع خود بگو

تو چه دارويى چيى؟ نامت چى است‌

تو زيان كىّ و نفعت بر كى است؟

پس بگفتى هر گياهى فعل و نام‌

كه من آن را جانم و اين را حِمام‌

من مر اين را زهرم و او را شكر

نام من اين است بر لوح از قدر

پس طبيبان از سليمان ز آن گيا

عالم و دانا شدندى مقتدَى‌

تا كتب‌هاى طبيبى ساختند

جسم را از رنج مى‌پرداختند

اين نجوم و طبّ وحى انبياست‌

عقل و حس را سوى بى‌سو ره كجاست‌

عقل جزوى عقل استخراج نيست‌

جز پذيراى فن و محتاج نيست‌

قابل تعليم و فهم است اين خرد

ليك صاحب وحى تعليمش دهد

جمله حرفت‌ها يقين از وحى بود

اول او ليك عقل آن را فزود

هيچ حرفت را ببين كين عقل ما

تاند او آموختن بى‌اوستا

گر چه اندر مكر موى اشكاف بُد

هيچ پيشه رام بى‌استا نشد

دانش پيشه از اين عقل ار بُدى‌

پيشه اى بى‌اوستا حاصل شدى‌