شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٩٠ - قصه آن زن كه طفل او بر سر ناودان غيژيد و خطر افتادن بود و از على كرم الله وجهه چاره جست

يك زنى آمد به پيش مرتضى‌

گفت شد بر ناودان طفلى مرا

گرش مى‌خوانم نمى‌آيد به دست‌

ور هِلم ترسم كه افتد او به پست‌

نيست عاقل تا كه دريابد چو ما

گر بگويم كز خطر سوى من آ

هم اشارت را نمى‌داند به دست‌

ور بداند نشنود اين هم بَد است‌

بس نمودم شير و پستان را بدو

او همى‌گرداند از من چشم و رو

از براى حق شماييد اى مِهان‌

دستگير اين جهان و آن جهان‌

زود درمان كن كه مى‌لرزد دلم‌

كه به دَرد از ميوه دل بسكلم‌

گفت طفلى را بر آور هم به بام‌

تا ببيند جنس خود را آن غلام‌

سوى جنس آيد سبك ز آن ناودان‌

جنس بر جنس است عاشق جاودان‌

زن چنان كرد و چو ديد آن طفل او

جنس خود خوش خوش بدو آورد رو

سوى بام آمد ز متن ناودان‌

جاذبِ هر جنس را هم جنس دان‌

غژغژان آمد به سوى طفل طفل‌

وارهيد او از فتادن سوى سفل‌