شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٥١ - زجر مدعى از دعوى و امر كردن او را به متابعت

بُو مُسَيلم گفت خود من احمدم‌

دين احمد را به فن بر هم زدم‌

بو مُسيلم را بگو كم كن بَطَر

غرّه اوّل مشو آخر نگر

اين قلاوزى مكن از حرص جمع‌

پس رَوى كن تا رود در پيش شمع‌

شمع مقصد را نمايد همچو ماه‌

كين طرف دانه است يا خود دامگاه‌

گر بخواهى ور نخواهى با چراغ‌

ديده گردد نقش باز و نقش زاغ‌

ور نه اين زاغان دغل افروختند

بانگ بازان سپيد آموختند

بانگ هُدهُد گر بياموزد فَتَى‌

راز هدهد كو و پيغامِ سبا

بانگ بر رُسته ز بر بَسته بدان‌

تاج شاهان را ز تاج هدهدان‌

حرف درويشان و نكته عارفان‌

بَسته‌اند اين بى‌حيايان بر زبان‌

هر هلاك امّت پيشين كه بود

ز آن كه چَندل را گمان بُردند عود

بودشان تمييز كآن مُظهَر كند

ليك حرص و آز كور و كر كند

كورىِ كوران ز رحمت دور نيست‌

كورى حرص است كآن معذور نيست‌

چار ميخ شَه ز رحمت دور نى‌

چار ميخ حاسدى مغفور نى‌

ماهيا آخر نگر، بنگر به شست‌

بد گلويى چشم آخِر بينت بست‌

با دو ديده اوّل و آخر ببين‌

هين مباش اعور چو ابليس لعين‌

اعور آن باشد كه حالى ديد و بس‌

چون بهايم بى‌خبر از باز پس‌

چون دو چشم گاو در جُرم تلف‌

همچو يك چشم است كِش نبود شرف‌

نصف قيمت ارزد آن دو چشم او

كه دو چشمش راست، مَسند چشم تو

ور كَنى يك چشم آدم زاده اى‌

نصف قيمت لايق است از جاده اى‌

ز آن كه چشم آدمى تنها به خود

بى‌دو چشم يار كارى مى‌كند

چشمِ خَر چون اوّلش بى‌آخِر است‌

گر دو چشمش هست حكمش اعور است‌