شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٥٢ - زجر مدعى از دعوى و امر كردن او را به متابعت

ب ١٧١٥- ١٦٩٤ بو مُسَيلم: نگاه كنيد به: ذيل بيت ٣٢١/ ١.

بَطَر: سر كشى، طغيان.

قلاوزى: رهنمايى. كنايت از دعوى رهبرى.

حرص جمع: گرد آوردن اشخاص به دور خود.

شمع: كنايت از ولى و راهنما. (چنان كه رهرو در شب بايد پس شمع رود تا راه را ببيند، طالب هدايت بايد پس روِ راهنما باشد، تا از تاريكى گمراهى برهد.) نقش باز و نقش زاغ ديده شدن: سپيد از سياه يا راستگو از دروغ‌گو معلوم گشتن. (چنان كه چراغ راه را از بى‌راهه مى‌نماياند ولىِّ حق راستگو و دروغ‌گو را مى‌شناساند.) بانگ هُدهُد ...: كنايت از ظاهر را چون مرد حق نمودن و درون از اخلاص تهى بودن نظير:

(ديوان خاقانى، ص ٨٣٩) هدهد و پيغام سبا: نگاه كنيد به: ذيل بيت ١٥٩٦/ ٢.

بانگِ بر رُسته: استعارت از ارشادى كه بر خاسته از دل روشن و صفاى درون باشد.

بانگِ بر بسته: دعوى ظاهرى و تقليد از اوليا.

٢٧٩٧/ ٤ قدرت اولياىِ حق معنوى و گرفته از موهبت الهى است، و دعوى مدعيان ارشاد، تقليد است و بى‌اساس.

چَندَل: چَندَن. صندل.

عُود: چوب معروف كه چون آن را سوزانند بوى خوش دهد.

٤٧٣٢/ ٦