شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٨٧ - مانستن بدرايى اين وزير دون در افساد مروت شاه به وزير فرعون يعنى هامان در افساد قابليت فرعون

ب ١٢٦١- ١٢٣٩ نرم شدن فرعون: «موسى و هارون هر دو چون اين سخن، فرعون را بگفتند او را راى آمد كه اقرار دهد و بگرود. هامان را گفت چه گويى؟ هامان گفت من تو را از اين بخردتر دانستم، تو خدايى! مى‌خواهى كه خويشتن را بنده گردانى؟ و عزيزى مى‌خواهى كه خود را خوار گردانى.» (قصص قرآن مجيد، سور آبادى، ص ٢٥٢) شير دادن سنگ: كنايت از نرم گشتن، و در آن تلميحى است به آيه: ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُكُمْ مِنْ بَعْدِ ذلِكَ فَهِيَ كَالْحِجارَةِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً وَ إِنَّ مِنَ الْحِجارَةِ لَما يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْأَنْهارُ. (بقره، ٧٤) ژنده پوش: «موسى بن عمران و برادرش هارون بر فرعون در آمدند جامه‌هاى پشمين بر تن و چوب دستى‌ها در دست.» (نهج البلاغه، خطبه قاصعه، ص ٢١٤- ٢١٥)

١١٦٨- ١١٦٧/ ٣ سنگ منجنيق: كنايت از سخنان گمراه كننده هامان.

شيشه خانه: استعارت از دل.

طرح نهادن: تأويل كردن. گردانيدن به معنى ديگر.

چندان نبودن: ارزش نداشتن، درست نبودن.

آصف: پسر بر خيا. نوشته‌اند وزير سليمان (ع) بود و آن كه در قرآن كريم (سوره نمل) از وى به‌ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتابِ‌ تعبير شده اوست، و اسم اعظم مى‌دانست.

ظلمات بعضى فوق بعض: گرفته از قرآن كريم (نور، ٤٠) است.

روز عرض: روز عرض اعمال، روز قيامت.

صاحب: كنايت از وزير.

به نقل آوردن: از راه راست بر گرداندن.