شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٣٥ - حكايت آن فقيه با دستار بزرگ و آن كه بربود دستارش و بانگ مىزد كه باز كن ببين كه چه مىبرى آن گه ببر

اما در اين بيت در صورتى بدان معنى است، كه فقيه به محفلى در مسجد الحرام رفته باشد. و ظاهراً چنين نيست مى‌توان گفت به قرينه بيت زير:

٢٧٩٨/ ٦ از «حطيم» مطلق جا و مكان مقصود است.

پيراستن: بريدن، جدا كردن.

حُلَّه: جامه گرانبها.

٤١٧/ ٥ دَفين: نهان.

ناموس: خود نمايى.

فتوح: گشايش. در اين بيت مقصود «گشايش دنيوى» است (شهرت و مقام)، و براى معنى آن در اصطلاح عارفان نگاه كنيد به: ذيل بيت ١٤٤٢/ ١.

چار پَرَّه پريدن: كنايت از به شتاب رفتن.

نابايست: نادرخور، بى‌ارزش.

بى‌عِيار: بى‌ارزش.

بر آوردن: باز داشتن.

تمثيلى است منافقان ظاهر آراسته و درون تباه را كه با نفاق، ساده دلان را فريب مى‌دهند و نيز مقدمه اى است براى نشان دادن دنيا كه هر چند از سويى مى‌فريبد، از سوى ديگر، حقيقت خود را مى‌نماياند.