شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٠٣ - دل دارى كردن و نواختن سليمان

پادشاهان جهان از بَد رَگى‌

بو نبردند از شراب بندگى‌

ور نه ادهم‌وار سر گردان و دنگ‌

ملك را بر هم زدندى بى‌درنگ‌

ليك حق بهر ثبات اين جهان‌

مهرشان بنهاد بر چشم و دهان‌

تا شود شيرين بر ايشان تخت و تاج‌

كه ستانيم از جهان داران خراج‌

از خراج ار جمع آرى زر چو ريگ‌

آخر آن از تو بماند مرده ريگ‌

همره جانت نگردد ملك و زر

زر بده سرمه ستان بهر نظر

تا ببينى كين جهان چاهى است تنگ‌

يوسفانه آن رسن آرى به چنگ‌

تا بگويد چون ز چاه آيى به بام‌

جان كه يا بشر اى هذا لى غلام‌

هست در چاه انعكاسات نظر

كمترين آن كه نمايد سنگ زر

وقت بازى كودكان را ز اختلال‌

مى‌نمايد آن خزف‌ها زرّ و مال‌

عارفانش كيمياگر گشته‌اند

تا كه شد كان‌ها بر ايشان نژند

ز آن كه از قرآن بسى گمره شدند

ز آن رسن قومى درون چه شدند