شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٤٦ - حكايت آن پير عرب كه دلالت كرد حليمه را به استعانت به بتان

چون محمَّد گفت آن جمله بُتان‌

سر نگون گشتند و ساجد آن زمان‌

كه برو اى پير! اين چه جُست و جوست‌

آن محمد را كه عزل ما از اوست‌

ما نگون و سنگسار آييم از او

ما كساد و بى‌عِيار آييم از او

آن خيالاتى كه ديدندى ز ما

وقت فَترت گاه گاه اهل هوا

گُم شود چون بارگاه او رسيد

آب آمد مر تيَمُّم را دريد

دور شو اى پير فتنه كم فروز

هين ز رشك احمدى ما را مسوز

دور شو بهر خدا اى پير تو

تا نسوزى ز آتش تقدير تو!

اين چه دُمِّ اژدها افشردن است‌

هيچ دانى چه خبر آوردن است؟

زين خبر جو شد دل دريا و كان‌

زين خبر لرزان شود هفت آسمان‌

چون شنيد از سنگ‌ها پير اين سخن‌

پس عصا انداخت آن پير كهن‌

پس ز لرزه و خوف و بيم آن نِدا

پير دندان‌ها به هم بر مى‌زدى‌

آن چنانك اندر زمستان مرد عور

او همى‌لرزيد و مى‌گفت اى ثَبور