شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣١٤ - قصه سبحانى ما أعظم شأنى گفتن أبو يزيد قدس الله سره و اعتراض مريدان و جواب اين مر ايشان را نه به طريق گفت زبان بلكه از راه عيان

آينه‌ام من اگر تو زشتى زشتم‌

ور تو نكوى‌ى نكوست سيرت و سانم‌

روح را توحيد اللَّه خوشتر است‌

غير ظاهر دست و پاى ديگر است‌

دست و پا در خواب بينى و ائتلاف‌

آن حقيقت دان مدانش از گزاف‌

آن توى و آن زخم بر خود مى‌زنى‌

بر خود آن دم تار لعنت مى‌تنى‌

لب ببند ار چه فصاحت دست داد

دم مزن وَ اللَّهُ أعلَم بِالرَّشاد

بر كنار بامى اى مست مدام‌

پست بنشين يا فرود آ وَ السَّلام‌

هر زمانى كه شدى تو كامران‌

آن دم خوش را كنار بام دان‌

بر زمانِ خوش هراسان باش تو

همچو گنجش خفيه كن نه فاش تو

تا نيايد بر ولا ناگه بلا

ترس ترسان رو در آن مَكمَن هَلا

ترس جان در وقت شادى از زوال‌

ز آن كنار بام غيب است ارتحال‌

گر نمى‌بينى كنار بام راز

روح مى‌بيند كه هستش اهتزاز