شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٤٣ - در بيان آن كه وهم قلب عقل است و ستيزه اوست بدو ماند و او نيست و قصه مجاوبات موسى

ب ٢٣٣٩- ٢٣٢٨ دعوى دوئى كردن: خود را خدا دانستن برابر حضرت حق. و «أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلى‌» گفتن.

كشتن عوان: اشارت است به آن چه در قرآن كريم است: فَاسْتَغاثَهُ الَّذِي مِنْ شِيعَتِهِ عَلَى الَّذِي مِنْ عَدُوِّهِ فَوَكَزَهُ مُوسى‌ فَقَضى‌ عَلَيْهِ‌: آن كه از پيروان او بود از او بر آن كه از دشمنانش بود يارى خواست موسى او را مشتى زد و او بمرد. (قصص، ١٥) جانش بند: جان او ارزش نداشت.

٣٣١٨/ ١ مرسل زادگان: فرزندان اسرائيل.

بر اميد قتل من ...: چون قتل من مطلوب تو بوده است ذريّت يعقوب را كشتى تا من هم كشته شوم.

در خير و شر پاس داشتن: امر و نهى مرا پذيرفتن. كنايت از ايمان آوردن.

نمى‌توانى: بايد «نمى‌تانى» خوانده شود.

خارى را گلستان كردن: از جسم رهاندن و به جان رساندن.

٣٠٧- ٣٠٦/ ١ و به مناسبت بيت آخر داستان آينده را مى‌آورد.