شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٤٥ - بيان آن كه عمارت در ويرانى است و جمعيت در پراكندگى است و درستى در شكستگى است و مراد در بىمرادى است و وجود در عدم است و على هذا بقية الاضداد و الأزواج

تا بنشكافى به نشتر ريش چَغز

كى شود نيكو و كى گرديد نَغز

تا نشويد خلطهاات از دوا

كى رود شورش كجا آيد شِفا

پاره پاره كرده درزى جامه را

كس زند آن درزىِ علّامه را

كه چرا اين اطلسِ بگزيده را

بر دريدى چه كنم بدريده را

هر بناى كهنه كآبادان كنند

نه كه اوّل كهنه را ويران كنند؟

همچنين نجّار و حدّاد و قَصاب‌

هستشان پيش از عمارت‌ها خراب‌

آن هَليلَه و آن بَليلَه كوفتن‌

ز آن تلف، گردند معمورىِّ تن‌

تا نكوبى گندم اندر آسيا

كى شود آراسته ز آن، خوان ما

آن تقاضا كرد آن نان و نمك‌

كه ز شستت وا رهانم اى سَمَك‌

چون كه جامه چُست و دوزيده بود

مظهر فرهنگ درزى چون شود

تا هليله نشكند با ادويه‌

كى شود خود صحَّت افزا ادويه‌

گر پذيرى پند موسى وا رهى‌

از چنين شَستِ بد نامنتَهى‌

بس كه خود را كرده اى بنده هوا

كرمكى را كرده اى تو اژدها

اژدها را اژدها آورده‌ام‌

تا به اصلاح آورم من دم به دم‌