شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٤٠ - در بيان آن كه وهم قلب عقل است و ستيزه اوست بدو ماند و او نيست و قصه مجاوبات موسى

اهل فراز و شيب نبودن: تاب آزمايش نداشتن.

بَسيم: خندان.

١٤٥٣/ ٢ آن كه تنها به دنيا و هوس‌ها و شهوت‌ها مى‌انديشد و مى‌كوشد تا وسيلت‌هاى بهره گيرى از آن را فراهم آورد، داراى عقل نيست، ادراك او را وهم بايست ناميد.

گفتار پيمبران، همچنين قرآن كريم براى مردم وسيلت آزمايش است كه آيا مردِ شهوت است يا پاى بند آخرت. آن را كه عقل است لذت و الم براى او يكى است. چنان كه پيمبران و مؤمنان چنين‌اند، چون فرعون ساحران را كه ايمان آورده بودند گفت شما را به شاخه‌هاى خرما مى‌آويزم گفتند: لا ضَيْرَ إِنَّا إِلى‌ رَبِّنا مُنْقَلِبُونَ. (شعراء، ٥٠)

ب ٢٣١٧- ٢٣٠٦ بر طريق نيستى رفتن: خود را هيچ انگاشتن، در حق فنا بودن، خود را بنده و رسول حق دانستن.

رسول ذو الجلال: إِنِّي رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ. حَقِيقٌ عَلى‌ أَنْ لا أَقُولَ عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَ‌: