شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٦٥ - در بيان آن كه شه زاده آدمى بچه است، خليفه خداست، پدرش آدم صفى خليفه حق، مسجود ملايك، و آن كمپير كابلى دنياست كه آدمى بچه را از پدر ببريد به سحر، و انبيا و اوليا آن طبيب تدارك كننده

چشمه اله: لطف و فيض او.

ابرار و يَشرَبُون: گرفته از قرآن كريم است: إِنَّ الْأَبْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً: نيكان مى‌آشامند از جامى كه آميخته آن كافور است. (دهر، ٥) وَدُود: بسيار دوست. از نام‌هاى حضرت حق.

با خويش جفت شدن: خود را ديدن، خود پرست شدن.

عِثار: به رو در افتادن.

بوى پيراهان يوسف: استعارت از نشانه‌هاى لطف خدا كه بدان نشانه‌ها مى‌توان به او رسيد.

سَند: دليل.

نور مستعار: كنايت از علم‌هاى صورى. علم معاش.

دور بين بى‌هنر: گرفتار وهم و خيال كه با چنان قوه اى مى‌نگرد.

دنيا و آخرت دشمن يكديگرند، آن كه از دنيا بريد به نعيم آخرت رسيد و از جامى كه ابرار را دهند نوشيد. و آن كه به زيور دنيا دل خوش كرد، خود را از پا در آورد. اما هر كس را ديده عاقبت بينى نيست پيمبران را آن ديده بود پس پيروى آنان بايد نمود.