شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١١٩ - حكايت آن مرد تشنه كه از سر جوز بن جوز مىريخت در جوى آب كه در گو بود و به آب نمىرسيد تا به افتادن جوز، بانگ آب بشنود و او را چو سماع خوش، بانگ آب اندر طرب مىآورد

آن يكى نايى خوش نى مى‌زده است‌

ناگهان از مقعدش بادى بجست‌

ناى را بر كون نهاد او كه ز من‌

گر تو بهتر مى‌زنى بستان بزن‌

اى مسلمان خود ادب اندر طلب‌

نيست الّا حمل از هر بى‌ادب‌

هر كه را بينى شكايت مى‌كند

كه فلان كس راست، طبع و خوى بد

اين شكايت گر، بدان كه بد خواست‌

كه مر آن بَد خوى را او بَد گو است‌

ز آن كه خوش خو آن بود كو در خُمول‌

باشد از بد خو و بد طبعان حَمول‌

ليك در شيخ آن گِلَه ز امر خداست‌

نه پى خشم و مُمارات و هواست‌

آن شكايت نيست، هست اصلاح جان‌

چون شكايت كردن پيغمبران‌

ناحمولى انبيا از امردان‌

ور نه حمّال است بد را حملشان‌

طبع را كشتند در حمل بدى‌

ناحمولى گر بود هست ايزدى‌

اى سليمان در ميان زاغ و باز

حلم حق شو با همه مرغان بساز

اى دو صد بلقيس حلمت را زبون‌

كه اهدِ قَومى إِنَّهُم لا يَعلَمُون‌