تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٧٥٥ - اين انحرافات نامحدود ما را فقط عنايت بىنهايت خداوندى مى تواند از بين ببرد يا به نيكويىها مبدل بسازد

((٢٥٠١)) بىحدى خويش بگمار اى كريم بر كژى بىحد مشتى لئيم
اين انحرافات نامحدود ما را فقط عنايت بىنهايت خداوندى مى تواند از بين ببرد يا به نيكويىها مبدل بسازد ممكن است اشخاص ساده لوح با نظر سطحى بگويند : اين چه حرف است ؟ مگر يك انسان عمر بىنهايت دارد تا بتواند انحرافات نامحدود و بىنهايت داشته باشد ؟ فرض مى كنيم : عمر يك انسان تا دويست و سيصد ، بلكه فرض مى كنيم زندگانى يك انسان تا پانصد سال نيز ادامه پيدا كند ، مگر مى توان نه در پانصد سال ، بلكه در پانصد ميليون سال از زمان انحراف نامحدود و بىنهايت را تصور نمود ؟ اين يك نظر ساده و بدوى است كه گاهى مى تواند اشخاص متوسط را به خود مشغول بدارد . مى توان به اين افكار ساده لوح چنين گفت كه : چنان كه استقامت و روش نيكو خارج از مقولهء مقدار و زمان است همچنين ضد آن ، يعنى روشهاى انحرافى .
براى نابود ساختن يك انبار پر از ميلياردها ليتر بنزين ضعيفترين شعله كافى است .
براى مختل ساختن شخصيت انسانى با ميليونها فعاليتش يك ضربه روحى كفايت مى كند .
يك انديشه اشتباه هيتلرى مى تواند جامعه اى را سر نگون كند و ميليونها فرد انسانى را به خاك و خون بكشد ، يك اهانت ناچيز به گاندى وكيل دادگسترى توانسته است سر نوشت صدها ميليون انسانها را از نظر اخلاقى و اقتصادى و سياسى عوض كند .
به قول جلال الدين كج شدن يك موى ناچيز از ابرو به روى چشم در فضاى