تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ١٥١ - آن روشنايى را كه چشم تو را خيره بسازد و بينايى تو را بربايد رها كن و نور ابدين را در جهان خود بيفروز

((١٥٤٥)) برق خود را يخطف الابصار دان نور باقى را همه ابصار دان
آن روشنايى را كه چشم تو را خيره بسازد و بينايى تو را بربايد رها كن و نور ابدين را در جهان خود بيفروز آيه اى كه در بيت فوق مورد اقتباس شده است با آيات مربوطه به قرار ذيل است :
« أُولئِكَ اَلَّذِينَ اِشْتَرَوُا اَلضَّلالَةَ بِالْهُدى فَما رَبِحَتْ تِجارَتُهُمْ وَما كانُوا مُهْتَدِينَ - . مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ اَلَّذِي اِسْتَوْقَدَ ناراً فَلَمَّا أَضاءَتْ ما حَوْلَه ذَهَبَ الله بِنُورِهِمْ وَتَرَكَهُمْ فِي ظُلُماتٍ لا يُبْصِرُونَ . صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لا يَرْجِعُونَ . أَوْ كَصَيِّبٍ مِنَ اَلسَّماءِ فِيه ظُلُماتٌ وَرَعْدٌ وَبَرْقٌ يَجْعَلُونَ أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ مِنَ اَلصَّواعِقِ حَذَرَ اَلْمَوْتِ وَالله مُحِيطٌ بِالْكافِرِينَ . يَكادُ اَلْبَرْقُ يَخْطَفُ أَبْصارَهُمْ كُلَّما أَضاءَ لَهُمْ مَشَوْا فِيه وَإِذا أَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قامُوا وَلَوْ شاءَ الله لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَأَبْصارِهِمْ إِنَّ الله عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ . » ٢ : ١٦ - ٢٠ (١) ( آنان كسانى هستند كه گمراهى را به جاى هدايت خريدند ، تجارت آنان سودى نبخشيد ، آنان از رستگاران نبودند . مثل آنان مثل كسى است كه آتشى پيرامون او را روشن بسازد ، خداوند روشنايى آنها را از بين برده آنان را در تاريكى رها ساخت ، آنان نمى بينند . آنان كر و لال و كورانند كه به سوى حق بر نخواهند گشت . [ يا مثل آنان ] مانند اين است : ابر تاريك در حال باريدن رعد و برقى دارد . آنان به جهت ترس از مرگ به سبب صاعقه انگشتانشان را در گوشها فرو مى برند ، خدا به آنان كه كفر مى ورزند احاطه دارد . نزديك است آن برق ديده گان آنها را بربايد ، هر چه كه آن برق براى آنان روشنايى بدهد در آن روشنايى راه مى روند و هنگامى كه تاريكى به آنها روى مى آورد متوقف مى شوند ، اگر خدا مى خواست گوش و چشم آنها

(١) سوره بقره ، آيه ١٦ تا ٢٠ . .