تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٣٠٦ - تفسير ابيات

نتيجه اى در اين دنيا داشته باشد ، جنبش و فعاليت اختران اين سپهر نيلگون نه توانايى ابراز وجود دارند و نه نتيجه اى ، مگر با لطف عميم خداوندى .
مربى ما ، دستور داده است كه همواره به ياد خدا باشيم ، آن خدايى كه در ميان آتش ( خود طبيعى ) نور ( من عالى ) را عنايت فرموده است : اگر چه به ذكر شما نيازى ندارم و تصويرها و تجسيمات شما در بارهء من هيچ گونه شايستگى ندارد ، باز بياد من باشيد [ تا شخصيت روحى شما به ثمر خويش برسد . ] آنان كه مست تصوير و خيالاتند نمى توانند ذات خداوندى را بدون مثالى كه با ذهن خويش آفريده‌اند دريابند ، اين ياد آورىهاى جسمانى [ كه مطابق شرايط ذهنى شما صورت مى گيرد ] خيالات ناقصى است كه زيبندهء آن مقام شامخ نمى باشد . اگر كسى در بارهء توصيف شاه تنها اين مطلب را بگويد كه : شاه بافنده نيست ، آيا اين مدح براى شاه است ؟ آيا اين تعريف شايستهء او است ؟