تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٥٧٣ - تفسير ابيات

ارتباط با انسانهاى با ايمان ارتباط با خدا است
تفسير ابيات


((٢١٥٧)) مشرقت كردم ز نور ايزدى من حقم رنجور گشتم نامدى
ارتباط با انسانهاى با ايمان ارتباط با خدا است اين مضمون در مدارك نقلى شواهد فراوانى دارد . از آن جمله در روايات معتبر آمده است كه هر كس انسان با ايمانى را خوار و پست بشمارد اهانت به خدا كرده است .
در آيه شريفه قرض به مردم با ايمان را چنين توصيف مى كند :
« مَنْ ذَا اَلَّذِي يُقْرِضُ الله قَرْضاً حَسَناً . » ٢ : ٢٤٥ ( كيست كه به خداوند قرض حسنه بدهد ) همچنين آن مضمون كه مى گويد : ارواح مردم با ايمان به شعاع خداوندى وابسته است اين مسئله با نظر عقلانى و وجدانى نيز تأييد مى شود ، زيرا - عظمت و رشدى كه در روح انسان با ايمان ديده مى شود ، داراى آن اعتلا است كه با هيچ منطق طبيعى قابل تفسير و توجيه نيست . ايمان در حقيقت آن گرايش قلبى است كه با افزايش تدريجى شايستگى تابش شعاع الهى را پيدا مى كند .
تفسير ابيات روزى از طرف حق تعالى به حضرت موسى اين عتاب رسيد كه اى موسى [ و اى بندهء عزيزم ] كه دست از گريبان در آوردى و نور ماه را در آن ديدى ، من تو را از نور ربانى درخشان كردم ، چرا من بيمار شدم به عيادتم نيامدى ؟ حضرت موسى عرض كرد : پاكيزه پروردگارا تو پاكتر از آن هستى كه بيمار شوى ، با اين كلام كه عتابم مى فرمايى اسرارى احساس مى كنم ، عنايتى فرما و از اين توبيخ را بر من بگشاى .
باز خداوند متعال فرمود : چرا در موقع بيمارى من حال مرا نپرسيدى ؟