شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٤٥

ب ٣٨٠٧- ٣٧٩٩ پرّ جليل گشودن: استعارت از نشان دادن عظمت و رتبتى كه خدا بدو عنايت كرده است.

سدره: نگاه كنيد به: ذيل بيت ١٧٧٨/ ٢.

مرصد: (به كسر ميم) ضبط نسخه اساس است. و مرصد، نردبان بود: «جبرئيل گفت يا محمد ٦ هين كه معراج فرو گذاشتند. برخاستم نردبانى ديدم از نور از زر سرخ بافته به جواهر و يواقيت مرصع، پايه‌هاى آن از نور مانند نقره سپيد.» (قصص قرآن سور آبادى، ص ١٩٧) پرده سوز: بردارنده حجاب.

سوختن پر: اشارت است بدان چه در داستان معراج آمده است:

از آن جا بگذشتم تا به سدرة المنتهى رسيدم و آن درختى است كه آن را منتهى گويند زيرا كه منتهى فرشتگان تا آن جاست. هيچ فرشته مقرب را از آن جا فراتر راه نيست. چون آن جا رسيدم جبرئيل بايستاد. گفتم چرا فراتر نيايى؟ گفت يا محمد مرا اين مفرماى: «وَ ما مِنَّا الّا لَهُ مَقَامٌ مَعلُومٌ.» از اينجا اگر به قدمى فراتر آيم سوخته گردم. (قصص قرآن سور آبادى، ص ٢٠٢)

١٠٦٧/ ١ بى‌هشى خاص در اخص: اشارت است به رتبت پيمبران، خاصه رسول اكرم و فرشتگان مقرب كه خاص‌اند فرمود: «لِى مَعَ اللَّهِ وَقتٌ لَا يَسَعُنِى فِيهِ ملكٌ مُقَرَّبٌ وَ لَا نَبِىٌ مُرسَلٌ.»