شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٤٣

اندر احمد آن حسى كو غارب است‌

خفته اين دم زير خاك يَثرب است‌

و آن عَظيمُ الخلقِ او كآن صفدر است‌

بى‌تغيُّر مَقعَدِ صِدق اندر است‌

جاى تغييرات، اوصاف تن است‌

روح باقى آفتابى روشن است‌

بى‌ز تغييرى كه لَا شَرقيَّةٌ

بى‌ز تبديلى كه لَا غَربِيَّةٌ

آفتاب از ذرّه كى مدهوش شد

شمع از پروانه كى بى‌هوش شد

جسم احمد را تعلّق بُد بد آن‌

اين تغيّر آنِ تن باشد بدان‌

همچو رنجورىّ و همچون خواب و درد

جان از اين اوصاف باشد پاك و فرد

خود نتوانم ور بگويم وصفِ جان‌

زلزله افتد در اين كون و مكان‌

روبهش گر يك دمى آشفته بود

شير جان مانا كه آن دم خفته بود

خفته بود آن شير كز خواب است پاك‌

اينت شير نرمسار سهمناك‌

خفته سازد شير خود را آن چنان‌

كه تمامش مُرده دانند اين سگان‌

ور نه در عالم كه را زَهره بدى‌

كه ربودى از ضعيفى تُربُدى‌

كفّ احمد ز آن نظر مخدوش گشت‌

بحر او از مهر كف پُر جوش گشت‌

مه همه كف است مُعطى نور پاش‌

ماه را گر كف نباشد گو مباش‌

تن بخفته نور تو بر آسمان‌

بهر پيكار تو زه كرده كمان‌