شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٠٥ - در خواستن قبطى دعاى خير و هدايت از سبطى و دعا كردن سبطى قبطى را به خير و مستجاب شدن از أكرم الاكرمين و أرحم الراحمين

هم دعا از تو اجابت هم ز تو

ايمنى از تو مهابت هم ز تو

چون بديد او را خليفه مست گشت‌

پس ز بام افتاد او را نيز طشت‌

در دعا بود او كه ناگه نعره اى‌

از دل قبطى بجست و غُرّه اى‌

كه هلا بشتاب و ايمان عرضه كن‌

تا ببُرَّم زود زنّار كهن‌

آتشى در جان من انداختند

مر بليسى را به جان بنواختند

دوستىّ تو و از تو ناشگفت‌

حمد لِلَّه عاقبت دستم گرفت‌

كيميايى بود صحبت‌هاى تو

كم مباد از خانه دل پاى تو

تو يكى شاخى بُدى از نخل خُلد

چون گرفتم او مرا تا خُلد بُرد

سيل بود آن كه تنم را در ربود

بُرد سيلم تا لب درياى جود

من به بوى آب رفتم سوى سيل‌

بحر ديدم در گرفتم كيل كيل‌

طاس آوردش كه اكنون آب گير

گفت رو شد آب‌ها پيشم حقير

شربتى خوردم ز اللَّهُ اشتَرى‌

تا به محشر تشنگى نآيد مرا

آن كه جوى و چشمه‌ها را آب داد

چشمه اى در اندرون من گشاد

اين جگر كه بود گرم و آب خور

گشت پيش همّت او آب خوار