شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٦١ - در بيان آن كه شه زاده آدمى بچه است، خليفه خداست، پدرش آدم صفى خليفه حق، مسجود ملايك، و آن كمپير كابلى دنياست كه آدمى بچه را از پدر ببريد به سحر، و انبيا و اوليا آن طبيب تدارك كننده

اى برادر دان كه شه زاده توى‌

در جهان كهنه زاده از نوى‌

كابلىِّ جادو اين دنياست كو

كرد مردان را اسير رنگ و بو

چون در افكندت در اين آلوده رود

دم به دم مى‌خوان و مى‌دم قل اعوذ

تا رهى زين جادوىّ و زين قَلَق‌

استعاذت خواه از ربُّ الفَلَق‌

ز آن نبى دنيات را سحّاره خواند

كو به افسون خلق را در چَه نشاند

هين فسون گرم دارد گنده پير

كرده شاهان را دم گرمش اسير

در درون سينه نَفّاثاتِ اوست‌

عُقده‌هاى سحر را اثبات اوست‌

ساحره دنيا قوى دانا زنى است‌

حَلِّ سحرِ او به پاى عامه نيست‌

ور گشادى عقد او را عقل‌ها

انبيا را كى فرستادى خدا

هين طلب كن خوش دمى عُقده گشا

راز دان يَفعَلُ اللَّه مَا يَشَا

همچو ماهى بسته استت او به شست‌

شاه زاده ماند سالى و تو شصت‌

شصت سال از شست او در محنتى‌

نه خوشى نه بر طريق سُنَّتى‌

فاسقى بد بخت نه دنيات خوب‌

نه رهيده از وَبال و از ذُنُوب‌

نفخِ او اين عُقده‌ها را سخت كرد

پس طلب كن نفخه خلّاقِ فرد

تا نَفَختُ فِيهِ مِن رُوحِى تو را

وا رهاند زين و گويد برتر آ

جز به نفخ حق نسوزد نفخ سحر

نفخ قهر است اين و آن دم نفخ مهر

رحمت او سابق است از قهر او

سابقى خواهى برو سابق بجو

تا رسى اندر نفوس زُوِّجَت‌

كاى شه مسحور اينك مَخرَجت‌

با وجود زال نآيد انحلال‌

در شبيكه و در بَرِ آن پر دَلال‌