شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٤٨ - بيان آن كه عمارت در ويرانى است و جمعيت در پراكندگى است و درستى در شكستگى است و مراد در بىمرادى است و وجود در عدم است و على هذا بقية الاضداد و الأزواج

سَوى: مساوى، همانند. (خود را مقياس جهان مى‌گيرى و بر همه چون خود حكم مى‌كنى.) گر تو بر گردى:

٢٣٦٤/ ١ ور تو در كشتى روى:

(حديقة الحقيقة، ص ٢٩١)[١] مَلحَمَه: آشوب، جنجال، سر و صدا.

٢٥٣٧/ ١ مُدرِك: آن چه دريابد. وسيله دريافت. بعضى اين كلمه را «مَدرَك» خوانده‌اند كه در اين صورت محل ادراك معنى مى‌دهد.

رنگ و بو: كنايت از عارضه‌هاى ظاهرى.

قِشر: پوست.

حشيش: گياه خشك.

سيران: سير كردن، گردش.

١٦/ ٦ قَديد: گوشت بريده خشك كرده.

لا يزيد: افزون نمى‌شود. نه افزون.

أرضُ اللَّه:

٣١٨٢/ ١

[١] -تذكر دكتر سجادى.