شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٧٢ - قول رسول صلى الله عليه و سلم إنى لأجد نفس الرحمن من قبل اليمن

گفت زين سو بوى يارى مى‌رسد

كاندرين ده شهر يارى مى‌رسد

بعد چندين سال مى‌زايد شهى‌

مى‌زند بر آسمان‌ها خرگهى‌

رويش از گلزارِ حق گلگون بود

از من او اندر مقام افزون بود

چيست نامش؟ گفت نامش بو الحسن‌

حِليه‌اش وا گفت ز ابرو و ذَقَن‌

قَدِّ او و رنگ او و شكل او

يك به يك وا گفت از گيسو و رو

حليه‌هاى روح او را هم نمود

از صفات و از طريقه و جا و بود

حليه تن همچو تن عاريّتى است‌

دل بر آن كم نه كه آن يك ساعتى است‌

حِليه روح طبيعى هم فناست‌

حليه آن جان طلب كآن بر سماست‌

جسم او همچون چراغى بر زمين‌

نور او بالاى سقف هفتمين‌

آن شعاع آفتاب اندر وَثاق‌

قرص او اندر چهارم چار طاق‌

نقش گُل در زير بينى بهر لاغ‌

بوى گل بر سقف و ايوانِ دماغ‌

مرد خفته در عَدَن ديده فَرَق‌

عكس آن بر جسم افتاده عرق‌

پيرهن در مصر رهن يك حريص‌

پُر شده كنعان ز بوى آن قَميص‌

بر نبشتند آن زمان تاريخ را

از كباب آراستند آن سيخ را

چون رسيد آن وقت و آن تاريخِ راست‌

زاده شد آن شاه و نردِ ملك باخت‌

از پس آن سال‌ها آمد پديد

بو الحسن بعدِ وفات بايزيد

جمله خوهاى او ز امساك و جود

آن چنان آمد كه آن شه گفته بود

لوح محفوظ است او را پيشوا

از چه محفوظ است؟ محفوظ از خطا

نه نجوم است و نه رَمل است و نه خواب‌

وحىِ حق وَ اللَّهُ أعلَم بالصَّواب‌

از پى رو پوش عامه در بيان‌

وحى دل گويند آن را صوفيان‌

وحى دل گيرش كه منظرگاه اوست‌

چون خطا باشد چو دل آگاه اوست‌