شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٦٢ - گشتند خلق مژدهور خويش يكدگر # از سروران دين كه فلان جا فلان رسيد

بوىِ سِرِّ بد بيايد از دمت‌

وز سر و رو تابد اى لافى غمت‌

بوشناسان‌اند حاذق در مَصاف‌

تو به جَلدى هاى و هو كم كن گزاف‌

تو ملاف از مُشك كآن بوى پياز

از دم تو مى‌كُند مكشوف راز

گُلشَكر خوردم همى‌گويى و بوى‌

مى‌زند از سير كه يافه مگوى‌

هست دل ماننده خانه كلان‌

خانه دل را نهان همسايگان‌

از شكاف روزن و ديوارها

مُطَّلع گردند بر اسرار ما

از شكافى كه ندارد هيچ وهم‌

صاحب خانه و ندارد هيچ سَهم‌

از نُبى بر خوان كه ديو و قومِ او

مى‌برند از حال إنسى خُفيه بو

از رهى كه انس از آن آگاه نيست‌

ز آن كه زين محسوس و زين اشباه نيست‌

در ميان ناقدان زَرقى متن‌

با مِحك اى قلبِ دون لافى مزن‌

مر مِحك را ره بود در نقد و قلب‌

كه خدايش كرد امير جسم و قلب‌

چون شياطين با غليظى‌هاى خويش‌

واقف‌اند از سرّ ما و فكر و كيش‌

مسلكى دارند دُزديده درون‌

ما ز دزدى‌هاى ايشان سر نگون‌

دم به دم خبط و زيانى مى‌كنند

صاحبِ نقب و شكاف روزن‌اند

پس چرا جان‌هاى روشن در جهان‌

بى‌خبر باشند از حال نهان‌

در سرايت كمتر از ديوان شدند

روح‌ها كه خيمه بر گردون زدند؟

ديو دزدانه سوى گردون رود

از شهاب مُحرِق او مَطعون شود

سر نگون از چرخ زير افتد چنان‌

كه شقى در جنگ از زخم سنان‌

آن، ز رشك روح‌هاى دل پسند

از فلكشان سر نگون مى‌افگنند

تو اگر شلّى و لنگ و كور و كر

اين گمان بر روح‌هاى مه مبر

شرم دار و لاف كم زن جان مكن‌

كه بسى جاسوس هست آن سوى تن‌

بوى رسوا كرد مكر انديش را

پيل داند بوى طفل خويش را