شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٦٠ - گشتند خلق مژدهور خويش يكدگر # از سروران دين كه فلان جا فلان رسيد

در زمين حق زراعت كردنى‌

تخم‌هاى پاك، آن گه دَخل نى‌

گر نرويد خوشه از رَوضاتِ هو

پس چه واسع باشد أرضُ اللَّه بگو؟

چون كه اين ارض فنا بى‌رَيع نيست‌

چون بود أرضُ اللَّه آن مُستَوسَعى است‌

اين زمين را رَيع او خود بى‌حد است‌

دانه اى را كمترين خود هفت صد است‌

حمد گفتى كو نشان حامِدون؟

نه برونت هست اثر نه اندرون‌

حمدِ عارف مر خدا را راست است‌

كه گواه حمد او شد پا و دست‌

از چَهِ تاريك جسمش بر كشيد

وز تك زندان دنيااش خريد

اطلس تقوى و نور مُؤتَلِف‌

آيت حمد است او را بر كَتِف‌

وارهيده از جهان عاريه‌

ساكن گلزار و عَينِ جَارِيَه‌

بر سرير سِرِّ عالى همّتش‌

مجلس و جا و مقام و رتبتش‌

مَقعَدِ صِدقِى كه صدّيقان در او

جمله سر سبزند و شاد و تازه رو

حمدشان چون حمد گلشن از بهار

صد نشانى دارد و صد گير و دار

بر بهارش چشمه و نخل و گياه‌

و آن گلستان و نگارستان گواه‌

شاهد شاهد هزاران هر طرف‌

در گواهى همچو گوهر بر صدف‌

آن كه أرضُ اللَّهِ واسع گفته‌اند

عرصه اى دان انبيا را بس بلند