شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٣٧ - نصيحت دنيا اهل دنيا را به زبان حال و بىوفايى خود را نمودن به وفا طمع دارندگان از او

ب ١٦١٦- ١٥٩١ گفت ...: مرد صاحب دستار گفت.

دغل نمودن: با بزرگ ساختن دستار خود نمايى كردم تا تو و مانند تو را بفريبم، ليكن حقيقت كارم را از تو پنهان نكردم.

همچنين دنيا و خوش شكفتن آن: نزديك است بدان چه على (ع) در باره دنيا فرموده است، بلكه دور نيست متأثر از آن سخنان باشد: «دنيا خانه راستى است براى كسى كه آن را راستگو انگاشت، و خانه تندرستى است آن را كه شناختن و باور داشت، و خانه بى‌نيازى است براى كسى كه از آن توشه اندوخت، و خانه پند است براى آن كه از آن پند آموخت.» (نهج البلاغه، كلمات قصار: ١٣١) كَون و فساد: كون پديد شدن صورتى است بر مادّه و فساد از ميان رفتن آن. (نگاه كنيد به:

ذيل بيت ١٧٣٧/ ٢) و در اين بيت كنايت از ظاهر زيبا و باطن زشت است.

خوش پى: در بيتى از مثنوى به معنى «رهوار» آمده:

٤٠١٢/ ٣ ليكن در بيت مورد بحث در معنى «خوش فرجام» و «نيك عاقبت» ظهور دارد.

لا شى: لا شى‌ء، نيست. بى‌ارزش. تباه.

لب گزان: لب گزنده به معنى بسيار شيرين آمده است كه لب از شيرينى آن متأثر شود.

١٢٩٤/ ٣ اما در بيت مورد بحث معنى «شادمان» مى‌دهد.