شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٣٢ - نوشتن آن غلام قصه شكايت نقصان اجرى سوى پادشاه

قصّه كوته كن براى آن غلام‌

كه سوى شه بر نوشته است او پيام‌

قصّه پُر جنگ و پُر هستى و كين‌

مى‌فرستد پيش شاه نازنين‌

كالبد، نامه است اندر وى نگر

هست لايق شاه را؟ آن گه ببر

گوشه اى رَو نامه را بگشا بخوان‌

بين كه حرفش هست در خوردِ شهان؟

گر نباشد در خور آن را پاره كن‌

نامه ديگر نويس و چاره كن‌

ليك فتح نامه تن زَپ مدان‌

ور نه هر كس سِرّ دل ديدى عيان‌

نامه بگشادن چه دشوار است و صَعب‌

كار مردان است نه طفلان كَعب‌

جمله بر فهرست قانع گشته‌ايم‌

ز آن كه در حرص و هوا آغشته‌ايم‌

باشد آن فهرست دامى عامه را

تا چنان دانند متن نامه را

باز كن سر نامه را گردن متاب‌

زين سخن وَ اللَّهُ أعلَم بالصَّواب‌

هست آن عنوان چو اقرارِ زبان‌

متن نامه سينه را كن امتحان‌

كه موافق هست با اقرار تو؟

تا منافق وار نبود كار تو

چون جوالى بس گرانى مى‌برى‌

ز آن نبايد كم كه در وى بنگرى‌

كه چه دارى در جوال از تلخ و خوش‌

گر همى‌ارزد كشيدن را بكش‌

ور نه خالى كن جوالت را ز سنگ‌

باز خر خود را از اين بيگار و ننگ‌

در جوال آن كن كه مى‌بايد كشيد

سوى سلطانان و شاهانِ رشيد

از تكبّر نه و از هستى خويش‌

بهر آن تا ره دهد او را به پيش‌