شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢١٠ - قصه رستن خروب در گوشه مسجد اقصى و غمگين شدن سليمان

زيركى چون كبر و باد أنگيز توست‌

أبلهى شو تا بماند دل درست‌

ابلهى نه كو به مسخرگى دو توست‌

أبلهى كو واله و حيران هوست‌

ابلهان‌اند آن زنان دست بُر

از كف ابله وز رخ يوسف نُذُر

عقل را قربان كن اندر عشق دوست‌

عقل‌ها بارى از آن سوى است كوست‌

عقل‌ها آن سو فرستاده عقول‌

مانده اين سو كه نه معشوق است گول‌

زين سر، از حيرت گر اين عقلت رود

هر سرِ مويت سر و عقلى شود

نيست آن سو رنج فكرت بر دماغ‌

كه دماغ و عقل رويد دشت و باغ‌

سوى دشت از دشت نكته بشنوى‌

سوى باغ آيى شود نخلت رَوى‌

اندر اين ره تَرك كن طاق و طُرُنب‌

تا قلاوزت نجنبد تو مَجُنب‌

هر كه او بى‌سر بجنبد دُم بود

جُنبشش چون جنبش كز دم بود

كژ رو و شب كور و زشت و زهرناك‌

پيشه او خَستن اجسام پاك‌

سر بكوب آن را كه سِرّش اين بود

خلق و خوى مستمرَّش اين بود

خود صلاح اوست آن سر كوفتن‌

تا رهد جان ريزه‌اش ز آن شوم تن‌

وا سِتان از دست ديوانه سلاح‌

تا ز تو راضى شود عدل و صلاح‌

چون سلاحش هست و عقلش نه ببند

دست او را ور نه آرد صد گزند