ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٢٣٦ - باب ٣٤ عللى كه فضل بن شاذان ذكر كرده است

و اگر بپرسد: چرا نماز را در سفر بايد قصر كرد؟ گفته خواهد شد كه نمازهائى كه در آغاز امر واجب شده بود آنها ده ركعت در شبانه روز بود، و آن هفت ركعت زائد بعد بآنها اضافه شد، پس خداوند آن زيادت را بمسافر تخفيف داد براى سختى و رنج سفر و مشغوليّاتى كه او نسبت بانجام كارهايش و زحمت كوچ كردن و فرود آمدن در منازل بين راه دارد، تا مبادا آن زيادى ركعات او را از كارهاى لازم كه براى آن سفر كرده است باز دارد، و اين قصر صلاة رحمتى است از جانب خداوند عزّ و جلّ براى مسافران، و عطوفت او است بر آنان، جز در نماز مغرب كه در آن تقصير نيست و بايد تمام بجا آورده شود زيرا آن خود يك بار قصر شده است.

پس اگر بپرسد: چرا قصر در مسافت هشت فرسخ مقرّر شده نه كمتر و نه بيشتر؟ جواب آنست كه هشت فرسخ حدّيست كه همه مردم از پياده و سواره و قافله و كاروان و حمل‌كننده متاع همه ميتوانند در يك روز طىّ كنند (يعنى در يك روز معمولا بيش از هشت فرسخ پيش نمى‌روند، و چون همه آن يك روز در راهند و لو رفتن و بازگشتن) لذا حدّ مسافت باندازه آن تعيين شده است.

و اگر بپرسد: چرا در مسيرة يوم (يعنى باندازه يك روز راه) مقرّر شده نه بيشتر از يك روز، گفته مى‌شود: اگر در حدّ يك روز راه معيّن نمى‌شد، در حدّ