ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٢٠٦ - باب ٣٤ عللى كه فضل بن شاذان ذكر كرده است

گرفتارى هم از جانب خالقشان است كه خود باب اختلاف و مشاجره و فساد را بازكرده، چرا كه آنان را بطاعت دو امام مختلف الرأى در يكزمان فرمان داده است.

و دليل ديگر اينكه اگر دو پيشوا و ولى در كار بود، متخاصمين بهر كدام كه خود مايل بودند مراجعه مى‌كنند و حكم هيچ كدام در حقّ آن ديگر نافذ نيست چون وى او را قبول نكرده و اطاعتش را بر خود واجب نمى‌داند، و هيچ كدام هم سزاوارتر از ديگرى بحكومت نبوده‌اند، پس همه حقوق و احكام و حدود باطل و عاطل مى‌ماند، و از جمله علّتها اينست كه هيچ يك از اين دو امام و پيشوا به فرمان صادر كردن و داورى كردن و امر و نهى نمودن سزاوارتر از آن ديگر نيست، و اكنون كه اين چنين است بر هر دو لازم و ضرورى است كه شروع بنظر دادن كنند و بيان حكم را بنمايند، و هيچ كدام نيز حقّ ندارد از آن ديگر بگفتن كلامى سبقت جويد، چرا كه هر دو در مقام مساويند و رجحانى بر ديگرى ندارند، و چنانچه بر يكى از آن دو سكوت روا باشد، بر ديگرى نيز سكوت جايز است، و چون بر هر دو سكوت جايز شد حقوق و احكام ضايع ميماند، و حدود الهى باطل ميگردد، چنان مى‌شود كه گوئى مردم اساسا امام و