ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ١٦١ - باب ٣٢ آنچه از امام هشتم

حسن بن علىّ بن فضّال روايت كرده كه گفت: از حضرت رضا ٧ پرسيدم مطلّقه عدى چرا تا شوهر ديگر نكند (و آن شوهر او را طلاق دهد يا بميرد) بر شوهر اوّل حلال نشود؟ فرمود: بله خداوند تبارك و تعالى جز اين نيست كه دو بار اذن داده طلاق دهند چنان كه مى‌فرمايد: الطَّلاقُ مَرَّتانِ فَإِمْساكٌ بِمَعْرُوفٍ أَوْ تَسْرِيحٌ بِإِحْسانٍ‌ يعنى طلاق دو بار است سپس بايد يا درست و بخوبى زن را نگهداريد و با هم سازش كنند، يا با كمال خونسردى و نيكى او را رها كند، كه ديگر نتواند او را بگيرد، و چون داخل شود در طلاق سوم كه خداوند آن را ناخوش دارد، خداوند آن زن را بر وى حرام كرده، و ديگر بر او حلال نخواهد بود تا شوهرى ديگر اختيار كند، اين براى آنست كه مردم مسأله طلاق را امرى سهل و آسان و ساده تلقى نكنند، و آن را خفيف نشمرند، و بزنان آزار و اذيّت و خسارت نرسانند.

شرح: «بايد دانست كه براى زوج دوم بايد بقصد زوجيّت دائم و هميشگى عقد خوانده شود نه صرف محرميّت، و نيز بايد همخوابگى صورت گيرد نه تنها همنشينى و صحبت، و همچنين هر دو طرف، هم زن و هم مرد قصد ازدواج دائم داشته باشند نه آنكه از ابتدا هر دو قصد طلاق داشته باشند، و در صورت تحقق شروط اگر مرد از دنيا رفت يا نتوانستند با هم زيست كنند و كار بطلاق كشيد و مرد زن را طلاق داد آن وقت است كه محلّل واقع شده، و اگر غير اين‌