نهج الفصاحة - پاینده، ابوالقاسم - الصفحة ٧٧٥ - مقدمۀ چاپ دوّم

عاجز ماند هر كه بد مردم گويد بدش گويند و هر كه آنها را رها كند رهايش نكنند.

٣٠٥٣-: من أراد السّلامة فليحفظ ما جرى به لسانه و ليخرس ما انطوى عليه جنانه و ليحسن عمله و ليقصّر أمله.

هر كه سلامت خواهد مراقب گفتار خويش باشد و از آنچه در دل دارد چيزى بزبان نيارد عمل نيك كند و آرزو كوتاه دارد.

٣٠٥٤-: من تواضع للّٰه رفعه اللّٰه و من تكبّر وضعه اللّٰه.

هر كه براى خدا فروتنى كند خدايش رفعت دهد و هر كه تكبر كند خدا او را پست كند.

٣٠٥٥-: من أذاع فاحشة كان كمبتديها و من عيّر مؤمنا بشيء لم يمت حتّى يركبه.

هر كه عمل بدى را شايع كند چون عامل آنست و هر كه مؤمنى را بكارى عيب كند نميرد تا مرتكب آن شود.

٣٠٥٦-: من استولى عليه الضّجر رحلت عنه الرّاحة.

هر كه ملامت بر او چيره شود راحت از او دور شود.

٣٠٥٧-: من حرم الرّفق فقد حرم الخير كلّه.

هر كه از مدارا بى‌نصيب باشد از همه خوبيها بى‌نصيب مانده است.